Παραβιάζονται σήμερα τα ανθρώπινα δικαιώματα; (Μέρος 2°)

Πολλά παράξενα κι ανεπιθύμητα ακούσαμε τον καιρό που πέρασε…

Από τις διακρίσεις στη δυνατότητα πρόσβασης στις Υπηρεσίες Υγείας και την αδυναμία πολλών συνανθρώπων μας να λάβουν την απαραίτητες φροντίδες ή ακόμα και να συντηρηθούν αξιοπρεπώς... μέχρι τις παραβιάσεις της ιδιωτικότητας και των προσωπικών δεδομένων, τις «υποδείξεις» για μαγνητοσκόπηση των μαθημάτων στις σχολικές αίθουσες... ακόμη και την επιβολή της εκκλησιαστικής ποινής του «αφορισμού» σε υψηλά πολιτικά πρόσωπα για «αιρετικές» απόψεις (!)…                                                                                                                               
Και πολλά άλλα, που εγείρουν τον προβληματισμό και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε «τι μέλλει γενέσθαι»…

 Ένα νέο «πεδίο μάχης» για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του ανθρώπου και του πολίτη φαίνεται λοιπόν να εγκαινιάστηκε το τελευταίο δίμηνο, με αφορμή τις ποικίλες αλλαγές -που γίνονται, φυσικά, για «το δικό μας καλό»…

Τι χρειάζεται λοιπόν τώρα; Όπως έχει πει και ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Κόφι Ανάν (1997-2007), «όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα προβλήματα και όλοι γνωρίζουμε τι υποσχεθήκαμε να επιτύχουμε. Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι κι άλλες διακηρύξεις και υποσχέσεις, αλλά δράση για να υλοποιήσουμε τις υποσχέσεις που έχουμε ήδη δώσει».

Οι υποσχέσεις δόθηκαν στο παρελθόν, αλλά η ευθύνη για την υλοποίησή τους βαραίνει πλέον όλους μας… Αν αφεθούμε στην άγνοια και την απάθεια, το μέλλον πιθανόν να μην είναι και τόσο ευοίωνο, και αυτός ο πλανήτης να μην είναι και πολύ ευχάριστος τόπος για να ζει κανείς…

Τι λέτε ότι θα συμβεί, αν επιτρέψουμε να συνοδευτεί η παρούσα κατάσταση από διακρίσεις, επιβολή κακού ελέγχου, τεχνητές απαγορεύσεις και επιβεβλημένη υποταγή στους όποιους φορείς ποικίλων ισχυρών συμφερόντων, των οποίων η δύναμη τροφοδοτείται από τη δική μας απάθεια, παθητικότητα και υποταγή;;;

Η προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μπορεί να επιτευχθεί, και επιτυγχάνεται από άτομα και ομάδες σε όλο τον κόσμο που αναλαμβάνουν δράση. Υπάρχουν ευτυχώς πολλές οργανώσεις που ενθαρρύνουν τη συμμετοχή στις πρωτοβουλίες τους, όπως είναι η Διεθνής Αμνηστία, ο οργανισμός United for Human Rights (Ενωμένοι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα), κ.ά. Είναι πολύ εύκολο να τις βρει κανείς και να συμμετάσχει στο έργο τους…

Και, ως γνωστόν, «εν αρχή ην η γνώση»… 

Σύμφωνα λοιπόν με το Άρθρο 2, «Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που προβλέπει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση».   

                                                                            
Σύμφωνα με το άρθρο 3, «Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, στην ελευθερία και στην προσωπική του ασφάλεια».

          

Σύμφωνα με το άρθρο 19, «Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώµης και της έκφρασης, που σηµαίνει το δικαίωµα να µην υφίσταται δυσµενείς συνέπειες για τη γνώμη του και το δικαίωμα να αναζητά, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, µε οποιοδήποτε µέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο».                                                                                                                        (Συμπληρώνοντας, βέβαια, ότι η άσκηση των εν λόγω δικαιωμάτων φέρει «ειδικά καθήκοντα και ευθύνες» και μπορεί να υπόκειται σε ορισμένους περιορισμούς, όταν χρειάζεται, για την προάσπιση των δικαιωμάτων ή της φήμης των άλλων ή για την προστασία της εθνικής ασφάλειας ή της δημόσιας τάξης ή της δημόσιας υγείας ή της ηθικής. Λαμβάνεται έτσι μέριμνα, ώστε να αποτραπούν μορφές έκφρασης που θεωρούνται προσβλητικές για την κοινωνία, για ομάδες ή ιδιώτες.)

                                                          

    

Και σύμφωνα με το άρθρο 25, «Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίζει στον ίδιο και στην οικογένειά του υγεία και ευημερία, συμπεριλαμβανομένης της τροφής, του ρουχισμού, της κατοικίας, της ιατρικής περίθαλψης, και των απαραίτητων κοινωνικών υπηρεσιών. Έχει ακόμα δικαίωμα για ασφάλιση σε περίπτωση ανεργίας, αρρώστιας, αναπηρίας, χηρείας, ασφάλιση στη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται της δυνατότητας αυτοσυντήρησης, εξαιτίας περιστάσεων που δεν υπόκεινται στον έλεγχό του. Οι δε μητέρες και τα παιδιά, έχουν δικαίωμα σε ειδική φροντίδα και περίθαλψη». […]

                                                                                                   

Πολλοί θα αναρωτηθούν: «Και τι μπορώ να κάνω εγώ γι’ αυτό;»                                                   

Υπάρχει σίγουρα κάτι που μπορούμε να κάνουμε… 

Πώς μπορούμε να  εφαρμόσουμε το άρθρο 2, για παράδειγμα; Δρώντας εναντίον των διακρίσεων. Επιμένοντας ώστε οι άνθρωποι να έχουν ίση μεταχείριση ανεξάρτητα από το χρώμα, τη θρησκεία ή το φύλο τους. Μιλώντας ανοιχτά κατά αυτών των παραβιάσεων, όπου και όποτε τις βλέπουμε να λαμβάνουν χώρα...                                                                                                                              

Και, θέτοντας σε εφαρμογή το άρθρο 19, ας ενθαρρύνουμε την ελεύθερη διάδοση ιδεών. Ίσως ανακαλύψουμε τότε, ότι οι άνθρωποι μιλάνε πιο εύκολα.             

Να μην παραμένουμε σιωπηλοί όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Να τις κάνουμε γνωστές, να γράψουμε, να στείλουμε μια επιστολή διαμαρτυρίας…   

«Η σιωπή», είπε ο Έλι Βίζελ –ο οποίος επιβίωσε από στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί και κέρδισε βραβείο Νόμπελ-, «ενθαρρύνει πάντα τον βασανιστή. Ποτέ τον βασανιζόμενο».      

Οπότε, ας χρησιμοποιήσουμε τους νόμους υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ας μιλήσουμε άφοβα και ας αναλάβουμε δράση. 

Πολλοί άνθρωποι ανά τον πλανήτη -οργανωμένοι ή μη- κάνουν το ίδιο. Δεν είμαστε μόνοι…

[Για το παραπάνω κείμενο αντλήθηκαν στοιχεία από το «ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ», που εκδόθηκε από τον Οργανισμό «Ενωμένοι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».]