Υπάρχει ελπίς...

 17 Νοεμβρίου 2018

 Ώρα: 9-10 π.μ. 

Τοποθεσία: Αίθουσα εκδηλώσεων ΓΕΛ Πύλης (Τρικάλων)

Συντελεστές: 26 μαθητές και μαθήτριες Λυκείου, υπό την καθοδήγηση 2 καθηγητριών (Φιλολόγου και Αγγλικών)

Συμβάν: έλαβε χώρα μια εξαιρετική γιορτή -στα πλαίσια της Επετείου του Πολυτεχνείου, που περιελάμβανε θεατρική παράσταση («Το καφενείον η Ελλάς», Δ. Μαριόλη), απαγγελία ποιημάτων και τραγούδια από τη χορωδία.

Πράγματα που συνηθίζονται στις γιορτές δηλαδή...

Τι με προκάλεσε να γράψω; 

Είδα/είδαμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας μια θαυμάσια, καλοδουλεμένη μαθητική δράση. 

Με χιούμορ, επινοητικότητα, φρεσκάδα, και πολύ μεράκι! 

Δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, η διεκπεραίωση μιας υποχρεωτικής «τελετής... ύπνου», αλλά η δημιουργία μιας καλλιτεχνικής και πολιτισμικής δράσης που δεν επεδίωκε να περάσει μηνύματα, αποτελούσε η ίδια το μήνυμα!!! 

Πέρα από τη γνώση για την εποχή και τον αγώνα κατά της τυραννίας (που από μόνα τους είναι πολύτιμα μηνύματα), το «μήνυμα» ήταν η ενέργεια των νέων παιδιών, που γέμιζε τη σκηνή...

Η ομορφιά (εξωτερική και εσωτερική), η ομαδικότητα, η συνεργασία, η υπευθυνότητα, η δημιουργικότητα και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ...

Τι ταλέντα ανέδειξαν τα παιδιά, τι ήθος, και ποια βαθύτερη ποιότητα αναδύθηκε από αυτή την ιδιαίτερη μορφή σχολική δράσης: αυτή που αφήνει απέξω τις διακρίσεις σε «καλούς» και «κακούς» μαθητές, αυτή που βγάζει στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό τους και τους δίνει τη δυνατότητα και την ευκαιρία να τον εκφράσουν! 

Οι σκέψεις αυτές έρχονταν αυθόρμητα στον νου καθώς παρακολουθούσα το δρώμενο, και καθώς «αφουγκραζόμουν» τη σιωπή που επικρατούσε στον χώρο (όλοι οι θεατές-μαθητές ήταν προσηλωμένοι και σιωπηλοί...). Στο τέλος, η συγκίνηση και η περηφάνια με κατέκλυσαν, και το κείμενο αυτό είχε ήδη γραφτεί νοερά...

Τα συμπεράσματα βγήκαν σχεδόν αυτόματα... 

Διαμαρτυρόμαστε συχνά εμείς οι «μεγάλοι» για τη συμπεριφορά της «νέας γενιάς» και την επικρίνουμε για αδιαφορία, αδράνεια, ανευθυνότητα και διάφορα άλλα... Η μόνη τους μέριμνα, λέμε, είναι να μελετήσουν για να αποκτήσουν τα εφόδια που χρειάζονται για την επιτυχία τους σε μια σχολή και για την εύρεση μιας δουλειάς στο μέλλον... Τι τους λείπει;

Αναρωτιόμαστε γιατί τα άτομα αυτά είναι αδρανή (πέρα από την υποχρεωτική «δράση» του σχολείου και του φροντιστηρίου) και περιφέρονται χωρίς σκοπό κατά κάποιον τρόπο, περνώντας τον ελεύθερο χρόνο τους μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, σε βόλτες στα μπαράκια ή πίνοντας σφηνάκια...

Ξεχνάμε συχνά κάτι βασικό: όταν καταπιανόμαστε με παιδιά, οφείλουμε να τους δίνουμε κίνητρα (κίνητρο=κάτι που ενθαρρύνει ή δραστηριοποιεί κάποιον να κάνει κάτι) και σκοπούς!

Εμείς πρέπει να τους εμφυσήσουμε το ένα ή το άλλο, όσον αφορά τα βασικά πράγματα της ζωής,  και τότε θα έχουμε μια άνοδο του ενδιαφέροντος για δράση, μια αύξηση της ικανότητας συμμετοχής σε «παιχνίδια». 

Θα έχουμε μια αύξηση συμμετοχής στη ζωή την ίδια, γιατί η ζωή είναι το ωραιότερο και μεγαλύτερο «παιχνίδι»...

 Όταν παίρνουμε την εκπαίδευση πολύ σοβαρά, σαν μια διαδικασία που πρέπει να εκτυλίσσεται σε κλειστούς χώρους και με στοίβες βιβλίων και σωρούς ασκήσεων, τότε χάνεται η αίσθηση και η γοητεία του «παιχνιδιού» και γίνεται αγγαρεία και «βαριά καλογερική»... 

Γιατί να αγαπήσει το παιδί κάτι τέτοιο;

Όταν όμως η εκπαίδευση περιλαμβάνει τη δημιουργία και τη δράση (όπως περιέγραψα παραπάνω), τότε γίνεται πολύ πιο αγαπητή και αποδοτική, αφού εξασκεί διάφορες πολύτιμες ικανότητες του ατόμου, ανεβάζει την αυτοπεποίθηση, την επικοινωνία, την εργατικότητα και πολλές άλλες πολύτιμες αρετές... 

Δίνοντας στα παιδιά κίνητρα και σκοπούς, τους δίνουμε την ώθηση που χρειάζονται για να μπουν σε ενεργό δράση.

Η χθεσινή μέρα μου θύμισε πως μπορεί να επιτευχθεί ένα μέλλον πολύ καλύτερο από το παρελθόν και το παρόν, πιο ελεύθερο και δημιουργικό, αρκεί να έχουμε την ώθηση και να παίρνουμε την πρωτοβουλία να κάνουμε αυτό το κάτι παραπάνω...Με αγάπη και θετική διάθεση...

Τίποτα δεν γίνεται στην τύχη!