Κρατούσα τον
εγγονό μου, ενός έτους, τις προάλλες, για να πάει κάπου η μαμά του και να τι
διαπίστωσα, φίλοι μου: Αφού είχε φάει -όσο ήθελε- τον πήγα στο ειδικό χαλί που
βρίσκονται τα παιχνίδια του για να παίξουμε. Τράβηξε
μπροστά του κάποιο και άρχισε να το εξερευνά.
Εγώ δίπλα του, του έδειχνα
πράγματα και μόλις εκείνος πατούσε κάποιο κουμπάκι, αναφωνούσα: «Ωωω!!! Τι
κάνει αυτό, αγάπη μου!!! Σφυρίζει; Ωωωω, για πάτα και το άλλο κουμπάκι!! Κοίτα!
Κοίτα πώς κάνει αυτό!!!!» Κι όταν ο μικρός έβγαζε μια φωνούλα έκπληξης, εγώ
έβγαζα πολλαπλάσιες. Δηλαδή, πράγματα συνηθισμένα που κάνουν γονείς και
παππούδες με τα μικρά παιδάκια.
Και εκεί πάνω συνειδητοποιώ ότι κάνω πολλή
«φασαρία». Προσπαθώ τεχνητά να τραβήξω την προσοχή του σε πράγματα, να την
καθοδηγήσω. Να του δημιουργήσω ενθουσιασμό ή να επαυξήσω τον ενθουσιασμό του.
Και, μπήκα για
λίγο στη θέση του… Φαντάστηκα, ας πούμε τον εαυτό μου, να κάνω κάτι που μου
αρέσει ή δοκιμάζω κάτι που δεν ξέρω ακόμη πόσο μου αρέσει, βλέπω, ας πούμε μια
ταινία, και έχω κάποιον δίπλα μου να φωνασκεί συνεχώς: «Ωωω, κοίτα τι κάνουν
τώρα!! Βλέπεις;»
Ποιος από εμάς θα το άντεχε και θα το επέτρεπε; Το μικρό παιδί
μας ανέχεται, μας το επιτρέπει και γιατί δεν ξέρει πώς θα μπορούσε να το
αποφύγει και γιατί δεν πρόλαβε ίσως να γευτεί και να συνειδητοποιήσει την
ομορφιά τού να ανακαλύπτει μόνο του τον κόσμο, χωρίς τους δικούς μας φακούς.
Δεν (με τελικό
ν, γιατί μου αρέσει) λέω να μη
συμμεριζόμαστε τον ενθουσιασμό του, όταν τον βιώνει, αλλά να μην τον
εκβιάζουμε. Δεν λέω να μην παίρνουμε
πρωτοβουλίες, λέω να αφήνουμε το παιδί να πάρει πρωτοβουλία, όποτε θελήσει.
Δεν
χρειάζεται να «πρέπει» να το κάνουμε χαρούμενο. Αρκεί να είμαστε δίπλα του,
έτοιμοι να το βοηθήσουμε όταν χρειαστεί, να δεχτούμε το κάλεσμά του, να πάρουμε
αυτό που μας δίνει με το χεράκι του, να το παρατηρούμε, να «εξερευνούμε» εμείς
το παιδί και το παιδί να εξερευνά τον κόσμο. Έτσι νομίζω.
Αθηνά Παπαδημητρίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου